เป็นเรื่องยากที่จะนึกย้อนกลับไปให้ชัดเจนว่า ผมเดินและถ่ายภาพไปทั่วโตเกียวมาแล้วมากเพียงใด ความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาเหล่านั้นเลือนรางเสียจนแทบเหลือเพียงภาพพร่าๆ แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือภาพถ่ายนับไม่ถ้วน และภาพเหล่านั้นก็เป็นเสมือนหลักฐานของการเดินทางทั้งหมดที่ผ่านมา

แม้จะถ่ายภาพมาเป็นเวลากว่าสิบปี ทุกครั้งก่อนก้าวออกจากบ้าน ความกังวลและความไม่มั่นใจในตัวเองก็ยังคงเกิดขึ้นเสมอ — ถ้าวันนี้ผมไม่พบอะไรใหม่ๆ ล่ะ? ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรที่น่าถ่ายเลยล่ะ?

แต่เมื่อผมตัดสินใจก้าวออกจากบ้านพร้อมกล้องในมือ เดินผ่านภาพชีวิตประจำวันและสถานที่เดิมๆ ที่คุ้นเคย ผมกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่เสมอ

การค้นพบครั้งใหม่

ในมหานครที่ซับซ้อนอย่างโตเกียว สิ่งที่ผมให้ความสนใจไม่ใช่การขับเน้นความเป็นเมืองอันหนาแน่นหรือความวุ่นวายให้ดูเกินจริง แต่คือการหยิบยกฉากเล็กๆ ที่ผู้คนมักเดินผ่านโดยไม่ทันสังเกต แล้วขยายความสำคัญของมันขึ้นมาผ่านภาพถ่าย

ด้วยการซ้อนทับและผสมผสานองค์ประกอบที่มีชีวิตและเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาอย่างผู้คน เข้ากับองค์ประกอบที่ไร้ชีวิตและเปลี่ยนแปลงไปตามสภาวะต่างๆ อย่างวัตถุ แสง และเงา ความเป็นไปได้ในการสร้างภาพจึงแทบไม่มีที่สิ้นสุด

ความงามมีอยู่ในทุกสิ่ง แต่การถ่ายภาพสอนให้ผมรู้ว่า เราต้องฝึกฝนสายตาของตัวเองเสียก่อน จึงจะสามารถมองเห็นมันได้

พูดตามตรง ผมไม่ใช่ช่างภาพประเภทที่พึ่งพาอุปกรณ์มากนัก แต่หากผมเชื่อว่าอุปกรณ์ชิ้นใหม่จะช่วยให้ผมมองเห็นสิ่งต่างๆ ในมุมมองใหม่ ผมก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับ SIGMA 20-60mm F2.8-4 DG | Contemporary ซึ่งผมโชคดีที่ได้มีโอกาสทดลองและใช้งาน

ในโลกของการถ่ายภาพสารคดีแบบแคนดิด ทางยาวโฟกัสที่ถือเป็น “มาตรฐาน” มักจะอยู่ที่ 28mm, 35mm และ 50mm รวมถึงในช่วงหลังที่ 40mm เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นเช่นกัน เลนส์รุ่นใหม่นี้ครอบคลุมช่วงทางยาวโฟกัสเหล่านั้นได้ทั้งหมด พร้อมเปิดโอกาสให้เลือกมุมมองที่แคบเข้าไปอีกเล็กน้อย หรือกว้างออกไปอีกนิดได้ตามต้องการ

โดยทั่วไป การแยกตัวแบบออกจากฉากหลังมักทำได้ด้วยการใช้เลนส์เทเลโฟโต้ แต่จริงๆ แล้วยังมีวิธีอื่นอีก หนึ่งในวิธีที่ผมทดลองและค้นหามาตลอดหลายปี คือการใช้เลนส์มุมกว้างเข้าไปถ่ายในระยะใกล้มากๆ ซึ่งช่วยให้เราสร้างกรอบภาพที่กระชับ แต่กลับให้มุมมองแปลกตาราวกับหลุดออกมาจากอีกโลกหนึ่ง

ครั้งหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังชมภาพวาดของ Salvador Dalí ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ Morohashi ในจังหวัดฟุกุชิมะ จู่ๆ ผมก็นึกขึ้นมาว่า ภาพวาดแนวเซอร์เรียลลิสม์ของ Dalí มีบางอย่างคล้ายคลึงกับภาพถ่ายจากเลนส์มุมกว้าง ทั้งการจัดองค์ประกอบที่แม่นยำและการวางตำแหน่งของตัวแบบอย่างพิถีพิถัน ความคิดนั้นติดอยู่ในหัวของผมตลอดมา

คืนนั้น ผมจึงลองค้นหาคำอธิบายจากอินเทอร์เน็ต และได้พบกับบทสัมภาษณ์ของ Dalí จากรายการโทรทัศน์เก่ารายการหนึ่ง ซึ่งเขากล่าวไว้ในทำนองว่า “ภาพวาดของผมคือภาพถ่ายจากความฝันที่ผมมองเห็น แล้วนำมันมาถ่ายทอดลงบนผืนผ้าใบ”

นับตั้งแต่นั้นมา ผมจึงหลงใหลเป็นการส่วนตัวกับการใช้เลนส์มุมกว้าง เพื่อพยายามสร้างภาพถ่ายที่ทั้งงดงามและลึกลับ มีองค์ประกอบที่สะอาดตา และจัดวางตัวแบบแต่ละส่วนอย่างแม่นยำภายในกรอบภาพ

ในอีกด้านหนึ่งของช่วงทางยาวโฟกัส การใช้เลนส์ที่ระยะ 60mm ทำให้ผมนึกถึงบรรดาผู้บุกเบิกการถ่ายภาพสีอย่าง Ernst Haas และ Saul Leiter ซึ่งทั้งคู่ใช้เลนส์เทเลโฟโต้อยู่บ่อยครั้ง แต่ในขณะเดียวกันก็เลือกใช้ทางยาวโฟกัสอื่นๆ อีกหลากหลายเช่นกัน

แม้ภาพจำเกี่ยวกับผลงานของพวกเขาอาจทำให้เราคิดไปอีกแบบ แต่แท้จริงแล้วทั้งคู่ให้ความสำคัญกับความสะดวกในการใช้งาน และเชื่อในการลดขนาดและน้ำหนักของอุปกรณ์ถ่ายภาพให้กะทัดรัดลง

จึงอดจินตนาการไม่ได้ว่า หากพวกเขามีโอกาสได้เห็นเลนส์แบบนี้ในยุคของตัวเอง พวกเขาจะรู้สึกอย่างไร

ท้ายที่สุดแล้ว หากต้องการค้นพบสิ่งใหม่ๆ เราก็ต้องออกเดินไปพร้อมกับกล้อง และมองสิ่งรอบตัวอย่างตั้งใจ สำหรับแนวคิดในการถ่ายภาพของผม สิ่งสำคัญคือการลดทุกสิ่งที่อาจกลายเป็นอุปสรรคระหว่างชีวิตประจำวันกับการหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพให้เหลือน้อยที่สุด ขนาดและน้ำหนักคือปัจจัยที่เห็นได้ชัด แต่ในฐานะศิลปิน ผมจะเลือกเป็นเจ้าของและใช้งานเฉพาะเครื่องมือที่สอดคล้องกับแนวคิดและภาษาทางภาพของตัวเองเท่านั้น

น้ำหนักเบา กะทัดรัด และสร้างสรรค์ขึ้นอย่างประณีต — SIGMA 20-60mm F2.8-4 DG | Contemporary คือผลิตภัณฑ์ที่ทำให้ผมมีข้ออ้างดีๆ อีกหนึ่งข้อในการหยิบกล้อง แล้วก้าวออกจากประตูบ้าน